IBDM

03-302 Warszawa
ul. Instytutowa 1
tel. +48 22 390 01 07
fax +48 22 814 50 28

select language:

In Memoriam
Wspomnienie o Krzysztofie Grzegorzewiczu PDF Print
There are no translations available.

Z głębokim żalem informujemy, że w dniu14 grudnia 2021 r. zmarł nagle w ulubionej swojej pracy nasz Kolega, Przyjaciel, mgr inż. Krzysztof Grzegorzewicz.

Studia na wydziale Inżynierii Budowlanej, w specjalności Mosty i Budowle podziemne, ukończył w 1961 r. Po studiach pracował na Politechnice Warszawskiej w Katedrze Budowy Mostów, następnie w Przedsiębiorstwie Robót Kolejowych nr 15, gdzie kierował budową mostów i innych obiektów. Od 1966 r. przez 55 lat był pracownikiem Instytutu Badawczego Dróg i Mostów, od 1973 r. jako adiunkt. W latach 1974 – 1985 był kierownikiem Zakładu Fundamentowania. W latach 1985 – 1994 pracował w Algierii jako ekspert, nadzorując budowy mostów, tuneli i różnych obiektów hydrotechnicznych. Od powrotu pracował w Zakładzie Geotechniki Instytutu, w latach 2001 – 2002, aż do przejścia na emeryturę, był kierownikiem tego Zakładu. W latach 2003 - 2021 pracował na pół etatu jako główny specjalista inżynieryjno-techniczny.

Dorobek zawodowy Krzysztofa Grzegorzewicza jest imponujący. Był członkiem zespołu prof. Andrzeja Jarominiaka, który doprowadził do wdrożenia w Polsce pali wielkośrednicowych i zastąpienia nimi fundamentów kesonowych mostów w rzekach. Zostało to wyróżnione Nagrodą Państwową zespołową II st. Dalszym etapem były prace przy wdrażaniu ścian szczelinowych – w r. 1975 r. wydał pionierską pracę „Technika wykonywania ścian szczelinowych”, a ostatnio był współautorem monografii „Ściany szczelinowe i barety – Konstrukcje i zastosowania". W badaniach i praktyce zajmował się tematyką podpór i fundamentów mostów, głębokich wykopów, wzmacniania słabego podłoża i stabilizacji skarp. Jest twórcą i realizatorem szeregu nowatorskich projektów z dziedziny fundamentowania, autorem patentów, a także książek i licznych publikacji naukowych i technicznych z dziedziny geotechniki i fundamentowania.

Prowadził wykłady na studiach podyplomowych i szkoleniach, szczególną rangę miały jego referaty na seminariach fundamentowych Instytutu „Bukiety czarnych kwiatów” wskazujące błędy projektowe i wykonawcze oraz sposoby ich naprawy. Miejsca Jego działalności można znaleźć na terenie całego kraju. Uczestniczył m.in. w realizacji posadowień wielu wieżowców, jak pionierskiego wówczas Daewoo (obecnie WTT) czy najwyższego w Unii Europejskiej Varso. Był rzeczoznawcą budowlanym, autorem dziesiątków opinii i ekspertyz, rozwiązujących trudne problemy geotechniczne i ratujących zagrożone konstrukcje. Jest uważny za jednego z najwybitniejszych specjalistów w historii Instytutu.

Był działaczem Związku Mostowców RP, wieloletnim członkiem Zarządów, w latach 1994-1999 Przewodniczącym Zarządu Oddziału Warszawskiego ZMRP. Nadano mu tytuł Członka Honorowego ZMRP, był odznaczony medalem Związku Mostowców „Za wybitne osiągnięcia w polskim mostownictwie" oraz Złotym Medalem XX-lecia ZMRP.

Był też inicjatorem powstania w 2003 r. Polskiego Zrzeszenia Wykonawców Fundamentów Specjalnych, które stworzyło platformę współpracy większości firm fundamentowych.

Za swoje osiągnięcia otrzymał odznaczenia państwowe i branżowe, nagrody ministrów budownictwa i komunikacji. A przy tym był skromnym, szlachetnym, życzliwym Człowiekiem, darzonym sympatią i szacunkiem.

Jego pasją były podróże zagraniczne i zwiedzanie ciekawych krajów oraz obserwowanie bocianów.

Był kochającym mężem – z żoną Elżbietą przeżył 60 lat, oraz ojcem syna Piotra i córki Joanny. W ostatnich latach Jego radością była trójka wnuków, które Go uwielbiały.

Odszedł wspaniały inżynier i towarzysz pracy. Jego wiedzy, doświadczenia, mądrości będzie ogromnie brakować!

 

Koleżanki i koledzy z Zakładów Geotechniki i Fundamentowania

 
Wspomnienie o inż. Janie Kołodziejczyku PDF Print
There are no translations available.

20 października 2021 roku zmarł wieloletni, emerytowany pracownik Instytutu, były kierownik Branżowego Ośrodka Informacji Naukowej, Technicznej i Ekonomicznej Drogownictwa (działu NI) – inżynier Jan Kołodziejczyk.

Jan Kołodziejczyk urodził się 5 czerwca 1931 roku w miejscowości Holendry koło Żyrardowa. Od roku 1932 mieszkał w Dobrem, gdzie w latach 1938-1944 ukończył sześć klas szkoły podstawowej. W 1945 r. wraz z rodzicami zamieszkał w Zduńskiej Woli, gdzie naukę w miejscowym gimnazjum zakończył tzw. małą maturą. Podczas tych lat szkolnych czynnie działał w harcerstwie. Atmosferę zbiórek uprzyjemniał innym grą na akordeonie i na gitarze. Był członkiem zespołu Rewelers.

Po uzyskaniu matury w liceum mechanicznym w Łodzi (1948-1951) rozpoczął studia na Wydziale Inżynierii Politechniki Wrocławskiej. Po roku przeniósł się na Politechnikę Warszawską. Po odbyciu studiów wyższych w latach 1951-1957, specjalizując się w zakresie budownictwa mostowego i podziemnego, uzyskał tytuł magistra inżyniera budownictwa lądowego na Wydziale Budownictwa Lądowego PW. W tym czasie pracował w kierowanej przez profesora Zbigniewa Wasiutyńskiego II Katedrze Budowy Mostów PW.

W 1963 roku ukazała się praca o Mostach na podporach z pali betonowych przygotowana pod główną redakcją profesora Wasiutyńskiego. W rozdziale 2, zestawiającym przykłady rozwiązań mostów na podporach z pali betonowych, wykorzystano opracowania m.in. inż. Jana Kołodziejczyka.

Inżynier Jan Kołodziejczyk był specjalistą praktykiem. Od września 1956 roku do sierpnia 1973 r. pracował w Centralnym Biurze Studiów i Projektów Dróg i Mostów Transprojekt (dawne Centralne Biuro Studiów i Projektów Transportu Drogowego i Lotniczego, ul. Wileńska 10). Początkowo na stanowisku projektanta, następnie starszego projektanta w Pracowni Mostowej, a od 1 sierpnia 1966 roku został powołany na stanowisko kierownika Ośrodka Informacji Techniczno-Ekonomicznej. W międzyczasie uzyskał uprawnienia budowlane do projektowania i kierowania robotami budowlanymi oraz skończył półtoraroczny kurs doskonalący w zakresie informacji naukowej, technicznej i ekonomicznej. Był zdolnym inżynierem i cenionym pracownikiem, wykazywał się inicjatywą i śledzeniem postępu technicznego w dziedzinie budownictwa drogowo-mostowego. Zaprojektował kilkanaście mostów w Polsce, w tym dwa w Warszawie, między innymi most na Jeziorku Czerniakowskim.

We wrześniu 1973 r. przeszedł do Instytutu, który wtedy był Centralnym Ośrodkiem Badań i Rozwoju Techniki Drogowej. Namówił go na to ówczesny dyrektor Instytutu, doc. Andrzej Jarominiak, który powierzył mu stanowisko kierownika działu dokumentacyjno-informacyjnego.

Inżynier Kołodziejczyk mógł od tego momentu w pełni wykorzystać wcześniej zdobyte doświadczenie z zakresu informacji naukowej. Jako kierownik Branżowego Ośrodka Informacji Naukowej, Technicznej i Ekonomicznej (BOINTE) zreorganizował dział, udoskonalił metody pracy informacyjnej, wprowadził nowoczesne metody rozpowszechniania informacji naukowej oraz stworzył pracownię poligraficzną. Prowadził także dobrą politykę wydawniczą, dbał o jakość i estetykę opracowań, a na początku lat 90. XX wieku, gdy gwałtowny rozwój komputeryzacji postawił przed ośrodkami informacji nowe wyzwania i możliwości, szybko wprowadził profesjonalne programy do składu publikacji i zapoczątkował automatyzację procesów informacji naukowej. Jako inżynier zawsze był ciekawy wszelkich nowinek technologicznych, dlatego zadbał, aby wyposażyć ośrodek informacji w nowoczesne środki techniczne; do pracowni poligraficznej nabył pierwszy kserograf, do pracowni fotograficznej – najnowsze aparaty, a do redakcji – komputery.

Inżynier Kołodziejczyk nie tylko nadzorował wydawnictwa, ale sam także kierował pracami redakcyjnymi. W 1986 r. koordynował przygotowanie do druku czterojęzycznego „Technicznego Słownika Drogowego”, a w 2003 r. kierował zespołem opracowującym trzyjęzyczny „Słownik drogowy”, przez lata odpowiadał też za redakcję techniczną „Biuletynu Informacyjnego Drogownictwa” – kwartalnika GDDKiA.

Za osiągnięcia w pracy zawodowej został odznaczony uchwałą Rady Państwa Srebrnym Krzyżem Zasługi i Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski oraz wyróżniony ministerialną złotą i srebrną odznaką „Przodujący Drogowiec”, srebrną odznaką „Za Zasługi dla Transportu Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej”. Otrzymał także złotą odznakę honorową Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Komunikacji (SITK).

Po przejściu na emeryturę z dniem 1 kwietnia 1997 r. kontynuował pracę na etacie do 31 grudnia 2001 r., a później na umowy zlecenia.

Starał się utrzymywać kontakt z pracownikami działu, regularnie uczestniczył w spotkaniach byłych pracowników Instytutu. Niestety, przez ostatnie 10 lat życia ciężko chorował.

27 października na cmentarzu w Wilanowie, w słoneczny jesienny dzień, rodzina oraz licznie przybyli przyjaciele i znajomi pożegnali śp. Jana Kołodziejczyka.

Odszedł niezwykle ciepły i skromny człowiek, który oprócz życia zawodowego miał bogate życie prywatne. Jego pasją była fotografia, nagrywanie i montaż filmów, majsterkowanie oraz podróże. Jak powiedziała jego córka „nie było rzeczy, której nie potrafiłby zrobić”. Był wspaniałym mężem – w związku małżeńskim z Barbarą Szpakowską-Kołodziejczyk przeżył 57 lat, kochającym i troskliwym ojcem dwóch córek: Joanny i Anny oraz pełnym zrozumienia dla dzieci dziadkiem dwóch wnuków: Jana i Benedykta.

 

Wspaniałego Kolegę i Szefa żegnają byłe współpracownice:

Elżbieta Danielewicz

Małgorzata Pecq-Jędrzejczak

Justyna Kiljan-Walerzak